Ziarna kawowca stanowią najbardziej pożądany element tej rośliny. To właśnie z nich powstaje jeden z najpopularniejszych napojów na całym świecie, czyli kawa. Mało kto jednak zdaje sobie sprawę, co dzieje się z pozostałą częścią owocu. Okazuje się, że skórka również jest ceniona - powstaje z niej aromatyczny napar kryjący się pod tajemniczym słowem “cascara”, po hiszpańsku znaczącym właśnie “skórkę”.

Cascara - historia i produkcja

Choć cascara dopiero zdobywa popularność w Europie, możliwe, że była znana w niektórych krajach jeszcze zanim zaczęła się masowa produkcja kawy z ziaren. Źródła pochodzące z Jemenu, Boliwii oraz Etiopii wskazują, że cascara znana jest tam już od setek lat! Parzono ją solo lub z dodatkiem przypraw, takich jak imbir, gałka muszkatołowa czy cynamon. Stanowi o wiele tańszy sposób na szybkie i proste przygotowanie naparu, ponieważ przez bardzo długi czas traktowano ją na plantacjach jako zwykły odpad. Z tego względu pili ją pracujący tam niewolnicy oraz farmerzy.

Cascarę otrzymuje się w prosty sposób. Stanowi produkt uboczny obróbki wiśni kawowca w procesie pozyskiwania ziaren kawy. Istnieją dwie metody oddzielenia pestek od skórki. Pierwsza, na sucho, czyli “natural” polega na suszeniu owoców na plandekach. Po odpowiednim czasie spomiędzy miąższu wyłuskuje się ziarna. Druga, na mokro, czyli “washed” opiera się na mechanicznym oddzieleniu elementów owoców w specjalnych zbiornikach z wodą, gdzie lądują wiśnie. Po zastosowaniu tej metody skórki muszą zostać jeszcze wysuszone. W ten sposób płatki nabierają ciemnoczerwonego bądź ciemnobrązowego koloru.

Właściwości 

Cascara, podobnie jak ziarna kawy, zawiera polifenole, które w badaniach laboratoryjnych wykazują właściwości przeciwutleniające – nie oznacza to jednak, że picie naparu chroni komórki czy zapobiega chorobom. Żadne oświadczenie zdrowotne dotyczące cascary nie zostało zatwierdzone w UE. Cascara zawiera też kofeinę – zwykle mniej niż filiżanka kawy, ale jej ilość zależy od suszu, jego ilości i czasu parzenia (porównaj, ile kofeiny jest w kawie). Kofeina z cascary wlicza się do dziennej puli: według EFSA zdrowi dorośli mogą bezpiecznie spożywać do 400 mg kofeiny dziennie ze wszystkich źródeł (jednorazowo do 200 mg), a kobiety w ciąży i karmiące piersią – do 200 mg dziennie. Przy chorobach serca czy nadciśnieniu o tym, ile napojów z kofeiną pić, zapytaj lekarza.

Jak parzyć herbatę?

Skórkę owoców kawowca traktuje się jak liście herbaty, dlatego parzy się ją w podobny sposób. Napój dobrze smakuje w wersji na ciepło, jak i na zimno.

Klasycznie parząc herbatę z cascary, wystarczy, że wsypiesz do filiżanki 5-6 g suszu i zalejesz go 100 ml wody o temperaturze 90-95°C. Czas, jaki powinieneś odczekać, wynosi około 5-6 min. Inną opcją jest przygotowanie cascary w aeropressie lub french pressie. Wsyp do urządzenia około 12 g suszu i zalej 220 ml wody. Zaczekaj 5-6 min, a następnie przeciśnij.

W wersji na zimno cascara stanowi świetną alternatywę wody, soku lub lemoniady. Aby przygotować cold brew, wsyp do dzbanka 60 g skórki, zalej niecałym litrem zimnej wody, dokładnie zamknij i wstaw do lodówki na 8 do 12 godzin. Napój będzie idealny na gorące dni, kiedy dodasz kostki lodu.

Smak

Cascara ceniona jest przede wszystkim za wyjątkowy smak. Co ciekawe, podobnie jak w przypadku ziaren, susz różni się mocą oraz wyczuwalnymi nutami smakowymi z zależności od miejsca pochodzenia. Dlatego parząc cascarę, wyczuwalne są aromaty bzu, czereśni, czerwonej porzeczki, dzikiej róży, hibiskusa, jabłek, suszonych moreli oraz śliwek, a także miodu. Może być też lekka i orzeźwiająca bądź słodka i intensywna.